دوشنبه هجدهم دی 1385
تصاویر
 |
( گالري تصاوير روباتیک ) |
 |
یکشنبه دهم دی 1385
دوربین
دوربین بیسیم ( Wireless Camera )
نمونه ای از دوربین بیسیم با برد حدود 50 متر
دوربین های بیسیم معمولاً جهت کنترل و نظارت بر یک مکان از راه دور مورد استفاده قرار می گیرند. مزیت اساسی این دوربینها بی نیازی از کابل کشیهای طولانی است که علاوه برکاهش هزینه ها و راحتی استفاده نویز ایجاد شده بر روی تصویر را نیز کاهش می دهند. همچنین در بسیاری از موارد که امکان سیم کشی وجود ندارد ( مثلاً جهت نصب بر روی موبایل روبوت ها ) به کمک شما خواهد آمد.
این دوربینها در انواع مختلف و با قابلیت های گوناگون تولید می شوند و معمولاً برای راه اندازی نیاز به دانش فنی زیادی نخواهند داشت. قسمت فرستنده در فواصل کوتاه قسمت فرستنده در داخل خود دوربین و در ابعاد بسیار کوچک نصب می گردد و تغذیه دوربین نیز توسط یک باطری کوچک یا یک منبع تغذیه دائمی کوچک تامین می شود. قسمت گیرنده نیز حجم زیادی ندارد و خروجی آن را می توانید مستقیماً به ورودی های صوت و تصویر (AV) تلویزیون، ویدئو و کامپیوتر های دارای کارت ویدئو متصل نمایید.
در انواع ساده و ارزان قیمت این محصول دوربین و دستگاه گیرنده می توانند بین 30 تا 50 متر از یکدیگر فاصله داشته باشند. با توجه به راحتی نصب و حجم بسیار کوچک کاربردهای زیر را می توان برای این نوع دوربین برشمرد : نصب بر روی انواع رباتها و کنترل ربات از راه دور، کنترل کلاسهای درس در مدارس توسط مسئولین مدرسه، نصب در راهروها و معابر و کنترل عبور و مرور، نصب در ورودی منزل یا شرکت و استفاده به عنوان آیفون تصویری بدون سیم کشیهای اضافی، کنترل اتاق کودکان توسط والدین و ...
بسته کامل دوربین بیسیم با دو منبع تغذیه ( برای فرستنده و گیرنده) با قیمت استثنائی 35000 تومان در فروشگاه اینترنتی آی سی شاپ ارائه می گردد.
جهت خرید پستی از سراسر کشور اینجا را کلیک کنید
پس از دریافت دوربین وجه آن را به مامور پست بپردازید!
نمونه هایی از دستگاههای فرستنده و گیرنده
یکشنبه دهم دی 1385
چند عکس از روبات های دانشگاه شوشتر در قزوین
جمعه یکم دی 1385
حضور رباتهاي امدادگر در شرايط حقيقي امداد و نجات
اين دسته از رباتها شبيه به اسباببازيهاي بزرگ و داراي فناوري پيشرفته هستند. اما هواپيماها و هليکوپترهاي رباتيک که مجهز به دوربين، ميکروفون و حسگرهاي متنوعي هستند، ميتوانند اطلاعات بسيار حساس و پر اهميتي را براي مراکز کنترل امداد، پس از بروز حادثهاي سهمگين همچون توفان کاترينا، تامين نمايند.
خانم رابين مورفي، مدير مرکز امداد و نجات به کمک رباتيک، ميگويد: «به کمک اين ابزارها ضرورتي وجود ندارد که شما تا صبح فردا، براي روشني هوا و مساعد شدن شرايط پرواز انتظار بکشيد تا پس از آن دريابيد که کدام نواحي آسيب ديدهاند، کجا بيشترين صدمه را متحمل شده است و کدام راهها هنوز براي دسترسي به محل حادثه ديده قابل استفادهاند.»
انم مورفي، استاد دپارتمان علوم و مهندسي کامپيوتر در دانشگاه فلوريداي جنوبي، چند روز پس از آسيب ديدن سواحل خليج سن لوئيز در ميسيسيپي، از يک ماشين پرندهي بدون سرنشين براي کمک به عمليات امداد استفاده نمود. اين ماشين پرنده به راحتي در دو چمدان دستي قابل حمل است و در عرض پانزده دقيقه ميتوان آنرا براي پرواز آماده نمود. خانم مورفي معتقد است که حاصل تلاش آنها در لحظات اوليهي پس از حادثه، زماني که هنوز افراد زندهي زيادي محتاج به کمک هستند، ميتواند بسيار ارزشمند و مثمر ثمر باشد. بعد از توفاني همچون کاترينا، ميتوان به سرعت سقف منازل را مشاهده کرد و کساني که گرفتار توفان شدهاند و يا حتي آنانکه ضعيفترند و طاقت تحمل کمتري دارند را زودتر از محيط حادثه خارج و به مکاني امن منتقل نمود.
خانم مورفي معتقد است: «پس از يک حادثهي اينچنين، با وجوديکه همه گرفتار مسالهاي مشابه شدهاند، اما قطعاً نجات خانوادهاي که دو نوزاد عضوي از آن خانواده هستند، ضروريتر و داراي اولويت بالاتر است، تا گروهي از جوانان که در کنار هم هستند و به راحتي ميتوانند تا ساعاتي پس از حادثه توان خود را حفظ کنند.»
اما همچون بسياري از ديگر گروههايي که براي نجات مردم نيواورليان به آنجا شتافتند، دکتر مورفي و تيم همراه او نيز با مشکلات و موانعي در اين مسير روبهرو شدند.دکتر مورفي معتقد است که کاترينا مجموعهاي از شکستها براي تيم او بوده است و در عين حال مجموعهاي از نکات تعجب برانگيز از ديدگاه علمي را نيز به همراه داشته است.
امدادگراني که در منطقهي حادثه ديده در اثر توفان حضور داشتند، با توانمنديهاي رباتهاي پرندهي دکتر مورفي آشنا بودند. آنها از او و همکارانش دعوت کردند تا يک روز بعد از حادثه در محل حاضر شوند. اما آن پرندههاي امدادگر تنها توانستند تا 5 کيلومتري نقاط آسيب ديده نزديک شوند و موفق نشدند از آن فاصله جلوتر بروند.
علاوه بر مسائل و مشکلات فني، گروه دکتر مورفي با مسائل ديگري نيز دست در گريبان بودند. دکتر رابين مورفي ميگويد:«ما امکان به همراه داشتن محافظ مسلح در شهر را نداشتيم. و البته اندکي پس از بروز سانحه، حوادثي همچون دزدي اتومبيل، تيراندازي و سرقت در شهر به وقوع پيوست. شهر به روشني گرفتار بحران عدم امنيت بود. بنابراين تمام گروههاي علمي مجبور به ترک شهر شدند.»
با وجود اين هنوز امکان همکاري دکتر مورفي و همکارانش با امدادگران شهر وجود داشت. پس از پيشنهاد تيم به مسئولين شهر پرلينگتون، رباتهاي پرنده وظيفه يافتند تا در نقاطي از شهر که امدادگران وظيفهي سنجش و ارزيابي وضعيت آن نقاط را نداشتند، براي تيم امدادگر ديد هوايي تامين کنند.
خانم دکتر مورفي در توصيف اين شرايط ميگويد: «ما پرندههاي خود را راه انداختيم و به کمک آنها به جستجو پرداختيم. ما ميتوانستيم ببينيم که سيلاب در خيابانهاي شهر فروکش کرده است، کسي بر روي سقف خانهها گرفتار نشده است، حجم وسيعي از تخريب و ويراني قابل مشاهده بود، اما همه امکان آن را داشتند که بر روي زمين حرکت کنند و از امدادگران و نيروهاي داوطلبي که در صحنه حضور داشتند تقاضاي ياري کنند.»
رباتهاي پرندهاي که بالهاي ثابت دارند، ميتوانند به خوبي بين سي تا يکصد و بيست متر به خوبي پرواز کند. ارتفاعي بالاتر از ارتفاع درختان و البته پائينتر از خطوط پروازي متعلق به ساير تجهيزات پرنده. به کمک اين رباتها به راحتي ميتوان يک نماي بزرگ از نواحي تخريب شده را مشاهده کرد.
اما رباتهايي که شبيه هليکوپتر هستند، ميتوانند حتي به زمين نزديکتر هم بشوند. آنها ميتوانند از داخل پنجرهها به درون منازل سرک بکشند تا از عدم وجود مصدوم در خانهها اطمينان حاصل شود. حتي پس از پايان عمليات امداد به کمک اين پرندهها ميتوان اطلاعات دقيقي از ساختار و کيفيت تخريب در نواحي آسيب ديده بهدست آورد.
اين رباتهاي امدادگر بعد از حوادث حوادث 11 سپتامبر در نيويورک، ويرجينيا و پنسيلوانيا توانستند اعتبار کافي را براي انجام عمليات بعدي کسب کنند. دکتر مورفي در مورد آن روزها ميگويد: «حادثهي ساختمان سازمان تجارت جهاني اولين حضور رباتهاي زميني در يک عمليات امداد و نجات بودند. رباتهاي ما ميتوانستند به زير زمين بروند، به جايي که انسان و يا سگهاي امدادگر توان ورود به آن را نداشتند و يا حتي آنجا هنوز درگير آتش بود. ما ميتوانستيم به کمک رباتهايمان به هرجايي وارد شويم که انسانها يا نميتوانستند و يا نميخواستند که به آنجا وارد شوند.»
اما هر حادثه، چه طبيعي باشد و چه بر اثر عملياتي انساني واقع شود، با حادثهي ديگر متفاوت است. اگرچه رباتهاي زميني در ميان آوارها و تکه سنگهاي به جا مانده از ساختمان سازمان تجارت جهاني بسيار ارزشمند و مفيد بودند، اما هرگز نميتوانستند در حادثهاي همچون کاترينا نمايي بزرگ از کل نواحي حادثه ديده را در اختيار تيم امداد قرار دهند.
خانم دکتر مورفي در اين باره ميگويد: «بزرگترين چيزي که ما از توفان چارلي که در سال 2004 منطقهي فلوريدا را تحت تاثير قرار داد آموختيم اين بود، که اين دسته از حوادث يک حوزهي وسيع جغرافيايي را تحت تاثير خود قرار ميدهند، ما نياز داريم به دانستن اين که مثلاً پست آن درخت که بر زمين افتاده چه ميگذرد؟ يا در آن خانه چه شرايط حاکم است؟ آيا هنوز کسي در آن باقي مانده است؟»
اما رباتهاي زميني نيز هنوز در حادثهاي همچون کاترينا ميتوانند مفيد و موثر باشند. به عنوان مثال مارک مايسر، يکي از متخصصين جستجوي فني، که عضو نيروي وظيفهي شمارهي سه در فلوريداست، در عمليات امداد شهر بيلوکسي فلوريدا، به کمک يک ربات کوچک اما قدرتمند، توانست در يک منزل به جستجوي مصدومين بپردازد.
او در مورد اين تجربه ميگويد: «طبقهي اول آن آپارتمان در اثر توفان به کلي نابود شده بود. مهندسيني که در محل حاضر بودند معتقد بودند که ورود به ساختمان براي هرکدام از نيروهاي امدادگر به شدت خطرناک است. بنابراين ما مجبور شديم يک ربات کوچک را راه اندازي کنيم، آن را از در جلو وارد ساختمان کنيم و پس از جستجوي کامل آن را از در پشتي آپارتمان بيرون بياوريم و با اطمينان به مسئول تيم امداد بگوئيم که در آن خانه هيچ مصدومي باقي نمانده است». آقاي مايسر، که اکنون رئيس انجمن استاندارد رباتيک آمريکا در منطقهي سنت پيترزبورگ فلوريداست، رباتهاي گوناگوني را براي امداد و يا ساير مصارف صنعتي توليد نموده است. او رباتهايي براي بررسي نشت گاز و يا ساير خطرات شيميايي و زيست محيطي توليد نموده است.
غيرقابل کنترل بودن فناوريهاي نوين از يکسو و گامهاي بسيار آرام نهادهاي حکومتي از سوي ديگر مانع آن شده است که نهادهاي رسمي امدادگر بتوانند به راحتي با ابزار و ادوات نوين امداد و نجات مبتني بر فناوري رباتيک هماهنگي و تطابق پيدا کنند. خانم دکتر مورفي معتقد است: «مسئولين امداد عموماً با يک نوع بدبيني به تجهيزات مدرن نگاه ميکنند. البته اين وضعيت قابل درک است چرا که ميتوان تصور کرد تاکنون چه مقدار ابزار و ادواتي توليد شده است که به قصد جلب مشتري ادعا کردهاند توان حل تمام مشکلات امدادگران را دارند».
دکتر مورفي سالهاست که به ماندن در آزمايشگاه و پژوهش تنها اکتفا نکرده است. او در بسياري از حوادث به همراه اولين گروهها به نقاط حادثه ديده اعزام شده است و شاهد ترسها، نگرانها، عمليات سريع و حوادث غير مترقبه بوده است. در حقيقت او با دريافت واقعيتهاي عمليات امداد و نجات به مهندسين و پژوهشگران همکارش ياري ميرساند تا ابزاري توليد کنند که توان حل مشکلات امدادگران را داشته باشد. به عنوان مثال نسل جديد هليکوپترهاي او قابليتي نوين دارند که برگرفته از تجربيات آنها در توفان کاتريناست. اين هليکوپترها داراي يک کانال صوتي دوطرفهاند که به کمک آن مصدومين و حادثه ديدهگان ميتوانند با امدادگران ارتباط برقرار کنند. او و تيم همکارش همواره در تلاشند تا دريابند چگونه ميتوانند به کمک ابزارهاي مهندسي عمليات امداد و نجات را براي گروههاي امدادگر سهلتر و آسانتر نمايند.
